باقى نمىماند . و اينكه مرحوم مصنف فرمود اقوى عدم وجوب امساك است تعريض بر فرموده مشهور دارد چه آنكه رأى ايشان وجوب امساك است و دليلشان بر آن روايت صحيحه معاوية بن عمار است كه در آن اين مضمون وارد شده : ( واجب است قربانى را در سال آينده فرستاده و از محرمات نيز امساك كند ) . مرحوم مصنف در كتاب دروس تنها بر نقل رأى مشهور اكتفاء نموده و ظاهرا اختيارشان همين قول باشد . ولى حق اين است كه فرموده مصنف در اينجا صحيح بوده و روايت را مىتوان بر استحباب حمل كرد يعنى بر مورديكه اين امساك بر باعث و فرستنده هدى مستحب است نظير كسى كه از خارج حرم و آفاق آن را تبرعا و بدون اينكه بر وى واجب باشد فرستاده است . قوله : و لا يجب الامساك اه : يعنى محصور بعد از فرستادن هدى و خروج از احرام و ترك حرم وقتى مطلع شد كه هدى ذبح نشده گفتيم لازمست در سال آينده بر وى لازم است قربانى را دوباره به محل قربانى بفرستد حال از زمان ارسال تا رسيدن قربانى بمحلّ مقرّر بر وى اجتناب از محرمات لازم نيست . قوله : لزوال الاحرام بالتحلل السابق : زيرا سال قبل در وقت ارسال هدى از احرام خارج شد و بعد از خروج از احرام ديگر معنائى براى وجوب اجتناب از محرّمات در وقت ارسال دوباره نمىباشد .